In werkomgevingen wordt blootstelling door inademing het vaakst aangewezen als de belangrijkste route in termen van potentiële toxiciteit, gevolgd door huidcontact en vervolgens inslikken.
De inslikroute van blootstelling wordt meestal als onbelangrijk beschouwd en zelden in aanmerking genomen. Dit is waarschijnlijk te wijten aan een aantal redenen:
- de algemene overtuiging dat inslikken van gevaarlijke stoffen alleen opzettelijk of door grove nalatigheid kan gebeuren en dus vermeden kan worden;
- de erkenning dat veel materialen slechts zeer slecht geabsorbeerd worden uit de darmen (dit wil zeggen een lage biologische beschikbaarheid hebben) en als zodanig waarschijnlijk geen toxische effecten hebben wanneer ze in kleine hoeveelheden worden ingeslikt;
- de veronderstelling dat wanneer een werknemer wordt blootgesteld door inademing, huidcontact en inslikken, de massa van het materiaal dat door inslikken in het lichaam wordt opgenomen klein kan zijn in vergelijking met de andere routes.
Er zijn verschillende groepen werknemers die een hoog risico lopen op werkgerelateerde ziekten door het inslikken van micro-organismen, zoals werknemers in de landbouw die met dieren werken, werknemers in de gezondheidszorg en laboratoriumpersoneel dat met ziekteverwekkers werkt. De belangrijkste infecties onder werknemers in de landbouw zijn zoönosen, waarbij de verwekkers virussen, bacteriën, schimmels of parasieten kunnen zijn. Werknemers in laboratoria, de gezondheidszorg en aanverwante sectoren lopen het risico op blootstelling aan veel verschillende infectieuze agentia, maar de meeste hiervan worden niet specifiek verspreid door inslikken.